Boran’ın da dediğin gibi Prix’in projesi oldukça önemli bir noktada duruyor, çünkü diğer 4 mimarın aksine projenin bütün konseptine ve tavrına aykırı bir yerde durmayı tercih ediyor kendisi. Aykırılık tabii ki mimarlık için önemli bir konsept; bir o kadar da güçlü kırıcı bir şey. dolayısıyla aykırı olmak adına ne yaptığınız hemen göze çarpıyor ve üzerine düşündürmeye başlıyor. Bundan ayrıca bence viyana kültüründe garip ve inanılmaz güçlü, yıkılması zor bir geleneksel yaklaşım var. Dolayısıyla aykırılık viyana kültür yaşamı içinde önemli bir yer tutuyor. Denge üzerinden düşünürsek ağır geleneğin karşısına çıkan aykırı uç noktalar sayesinde nefes alınabilen orta bir nokta daha rahat bulunabiiyor. Dolayısıyla bir şeyin nasıl aykırı durduğundan önce sadece aykırı olması önemli bir başlangıç ve geçerlilik sebebi oluştrabiliyor. Bu nokta da Prix’in eklentisi düşüncelerden önce gözleri hemen üzerine topluyor.

Eğer yapmanın çeşitli yöntemleri varsa ben yıkarak yapmaktan yana değilim. Yani Prix’in yapısının bir şeyleri alt etmek için çok fazla bağırdığını düşünüyorum. Sesini biraz kısıp içine girdiğinizde yani Prix’in ne yaptığını görmek istediğinizde hiç de farklı birşey olmadığını; belkide mimarinin, mekanın ana işlevlerini yerine getirebilmek için kentsel mekandaki aşırı tavrın gayet sıradanlaştığını görüyorum. Bu bağlamda bu yapının kendi içinde tutarsız bir tavrı olduğunu düşünüyorum. Kentsel mekan içinde bu kadar farklılaşan bir yapı iç mekanda sıradanlaşabilir tabi ki ama o zaman genel duruş ve tavır olarak Prix’in söylemek istediği şey için mimarlığın sadece güçlü ve çok göz önünde bir medya olarak kullanıldığını düşünebilirim.

Yapının genelini düşündüğümde, beni heyecanlandıran ana fikrin böyle dönüştüğünü görmek biraz hayalkırıklığı yarattı. Bir de üzerine ilk kattaki yapının nasıl dönüştüğüne dair küçük sergiyi gördüğümde, grafik sanatların ve medyanın ne kadar yanıltıcı olabildiğini bir kere daha düşündüm. Mekan gerçektende kağıtta durduğu gibi durmuyor